Soms gaat
eenzaamheid heel diep,
als je alleen loopt
tussen mensen,
je eigen handen vasthoud,
je mond lacht,
terwijl je hart huilt,
roepen naar de sterren,
schreeuwen
naar de grote maan
elke nacht
waarvoor je bang bent
en weer alleen
weer op te staan.
Dan druppelen hete tranen
op een blanco vel papier.
daarmee schrijf je
onuitspreekbare
woorden
van alle mooie dingen
die je eens bezat.
Echte vrienden drogen
het nog natte blad…..
Anneke Bakker